10 ay marifetnamesi

Yaman tay tay duruyor 1 haftadır. koltuktan koltuğa geçiyor tutuna tutuna :) gol, mama, meme, baba, bam diyor. ah başıma gelenler, başbaş, bitti, pisi pisi, gel, bu, fışfış kayıkçı işaretlerini yapıyor, müzik duyunca dans ediyor. köfteyi, tavuğu, makarnayı, kuru& taze meyveleri kendisi yiyor. suyu yudumlarken kaşlarını kaldırıyor. cüzdan kurcalamayı çok seviyor, kapak açabiliyor, çekmeceleri dolap kapaklarını açıp kapatıyor, lazımlıkta işi bitince ayağa kalkmak istiyor. hiç şeker yemedi, kabloları kemiriyor, prizlere parmak sokuyor, kocaman odada gidip en kafa çarpılası yerlere gidiyor. gitmesini istemediğimiz yere "ı ı, cık cık" deyip parmağımızı hayır anlamında salladığımızda gitmiyor.

Ayağa kalk ey bebek!

Eveet... bir sürü değişiklik, bir sürü taze haber.
12 Temmuz 2011 itibariyle ilk kez kendi çabanla bir yere tutunarak ayağa kalktın ve bu çok hoşuna gitti. Ayakta dimdik durmanın tadı hiçbir şeyde yoktur. Yine büyük laflar edesim geliyor oğlum senin her ilkinde olduğu gibi. Hep böyle tek başına dimdik ayakta durasın inşallah. Kimselere muhtaç olmadan kendi kendine giden kendini bilen bir koca adam olursun.
Yine aynı gün ilk kez dolap kapağı açtın, kapağı açarsam kapıyı da açarım diyerek bir de kapı açtın. Açtığın ilk kapı anneannenin koridor kapası, ilk kapak da anneannenin televizyon dolabının kapağı. Diliyorum ki kendisine kapak lazım gelen çok az kişiyle tanışırsın ve kapılarını hep sevdiğin insanlara, başarıya ve mutluluklara açarsın. Tabi sana da her akşam güleryüzle kapı açan sevdiceğin ve çocukların olur. Ooof of! Sus Hatice anne sus!
Benim en büyük maceram, canım oğlum o kadar güzel bir mutluluk ve ışıksın ki yüreğime aklıma, her şey artık yepisyeni seninle!